افزایش آمار ابتلا به اچآیوی؛ زنگ خطر برای جامعه
بر اساس گزارشهای اخیر، روند ابتلا به اچآیوی در کشور نگرانکننده شده است. دکتر لاله عباسیان، رئیس مرکز تحقیقات ایدز ایران، ضمن ارائه توضیحاتی درباره این بیماری، تأکید کرده که بیشترین موارد ابتلا در ایران طی ۶ ماه گذشته از طریق روابط جنسی بوده است.
تفاوت اچآیوی و ایدز
اچآیوی ویروسی است که به سلولهای دفاعی بدن حمله کرده و آنها را تخریب میکند. این فرآیند ممکن است سالها طول بکشد. در صورتی که این ویروس درمان نشود، تعداد سلولهای دفاعی به شدت کاهش یافته و فرد وارد مرحلهای به نام ایدز میشود. اما اگر اچآیوی بهموقع تشخیص داده شود و درمان آغاز شود، میتوان آن را بهعنوان یک بیماری مزمن کنترل کرد.
روشهای انتقال و تغییر الگوی شیوع
امروزه روابط جنسی پرخطر اصلیترین روش انتقال اچآیوی در کشور محسوب میشود. افزایش ابتلا در میان زنان و مردانی که رفتارهای جنسی پرخطر دارند، وضعیت را پیچیدهتر کرده است. در گذشته، این ویروس بیشتر از طریق اعتیاد تزریقی منتقل میشد، اما با اجرای برنامههای کاهش آسیب، شیوع آن در میان این گروه کنترل شده است.
شایعات و واقعیتها درباره اچآیوی
یکی از باورهای اشتباه این است که اچآیوی درمان ندارد و کشنده است. در حالی که با درمان مناسب، میزان ویروس در خون به صفر میرسد و فرد میتواند زندگی طبیعی داشته باشد. حتی احتمال انتقال بیماری از مادر به فرزند یا از فرد مبتلا به دیگران در این شرایط تقریباً منتفی میشود.
چالشهای بیماران و جامعه
یکی از مشکلات اصلی بیماران، تبعیض در مراکز درمانی است. این موضوع باعث میشود بسیاری از افراد بهدلیل ترس از افشای اطلاعاتشان برای درمان مراجعه نکنند. همچنین برخی تصور میکنند که اطلاعات بیماری آنها به نهادهای قضایی منتقل میشود، که این خود مانعی بزرگ برای شناسایی و درمان مبتلایان است.
پیشگیری و مراقبت
افرادی که در معرض رفتارهای پرخطر قرار گرفتهاند، میتوانند تا ۷۲ ساعت پس از آن از داروی پیشگیری استفاده کنند. همچنین مراکز درمانی برای گروههای پرخطر مانند زندانیان، معتادان و مهاجران خدمات رایگان ارائه میدهند.
روشهای انتقال غیرجنسی
ویروس اچآیوی میتواند از طریق وسایل دندانپزشکی غیربهداشتی یا شیر مادر (در صورت بالا بودن بار ویروسی) منتقل شود. اما با رعایت استانداردهای بهداشتی، این خطر به حداقل میرسد.
جمعبندی
با وجود افزایش آمار ابتلا، اچآیوی یک بیماری قابل کنترل است و آگاهیبخشی عمومی، رفع تبعیض و ارائه خدمات مناسب درمانی میتواند نقش مؤثری در کاهش شیوع آن داشته باشد.
