به گزارش سلامت نیوز آییننامهای که در سال ۱۴۰۰ تصویب شده، با اعمال فشار نهادهای غیرمرتبط بر سازمان غذا و دارو و وزارت بهداشت، شرایط فعالیت داروخانهها را به ویژه در مناطق محروم دشوارتر کرده است.
علل احتمالی مشکلات ایجاد شده توسط آییننامه ۱۴۰۰:
- شرایط سختگیرانه برای تاسیس داروخانه: ممکن است آییننامه جدید، شرایط تاسیس داروخانه را به شدت سختگیرانه کرده باشد. مواردی مانند مساحت مورد نیاز، تعداد جمعیت، فاصله از سایر داروخانهها و … ممکن است به عنوان موانعی برای تاسیس داروخانه در مناطق محروم عمل کنند.
پیامدهای کمبود داروخانه در مناطق محروم:
- کاهش دسترسی مردم به دارو: مردم مناطق محروم برای دسترسی به دارو مجبور هستند مسافتهای طولانی را طی کنند که این امر به ویژه برای بیماران مزمن و سالمندان بسیار مشکل است.
- تاخیر در درمان: دسترسی دیرهنگام به دارو میتواند باعث تشدید بیماری و افزایش هزینههای درمانی شود.
- افزایش خوددرمانی: در نبود داروخانه، مردم ممکن است به خوددرمانی روی آورند که عواقب جبرانناپذیری به همراه دارد.
- کاهش کیفیت خدمات دارویی: با کاهش تعداد داروخانهها، رقابت بین داروخانهها کاهش مییابد و این امر میتواند به کاهش کیفیت خدمات دارویی منجر شود.
راهکارهای پیشنهادی:
- بازنگری در آییننامه ۱۴۰۰: آییننامه موجود باید به طور کامل مورد بازنگری قرار گیرد و شرایط آن متناسب با نیازهای مناطق محروم اصلاح شود.
- تسهیل صدور مجوز تاسیس داروخانه: برای تشویق داروسازان به تاسیس داروخانه در مناطق محروم، باید روند صدور مجوز تاسیس داروخانه تسهیل شود.
- ارائه تسهیلات مالی: به داروسازانی که قصد تاسیس داروخانه در مناطق محروم را دارند، تسهیلات مالی مانند وام و کمک هزینههای دولتی ارائه شود.
- حمایت از داروخانههای روستایی: داروخانههای روستایی باید از حمایتهای ویژه دولت برخوردار شوند.
- توسعه داروخانههای سیار: برای افزایش دسترسی مردم به دارو، میتوان از داروخانههای سیار استفاده کرد.
نتیجهگیری:
برای رفع این مشکل، باید به طور جدی به بازنگری در این آییننامه و ارائه حمایتهای لازم از داروخانههای مناطق محروم پرداخت.
