به گزارش “ورزش سه”، علیرضا مصلح آبادی فراهانی یکی از پدیدههای والیبال ایران در لیگ ملتهای اخیر بود. او که در دو هفته اول توسط موتا پائز به شکل کامل نیمکت نشین شده بود با جدایی این سرمربی برزیلی به شکل قابل توجهی خود را نشان داد و یکی از بهترینهای ایران در هفته پایانی مسابقات بود.
به همین بهانه گفتوگویی با مدافع تیم ملی والیبال ایران ترتیب دادیم که او در مصاحبه با ورزش سه صحبتهای جالبی را به زبان آورده است.
*حضور در تیم ملی آرزویم بود
من از سال ۹۶ در لیگ برتر بازی میکردم. حالا شاید خیلی در تیمهای مطرح بازی نمیکردم اما خدا را شکر که آن روند صعودی و رو به رشد خودم را به شکل آرام طی کردم. خدا را شاکرم که اکنون اینجا هستم و برای تیم ملی که حضور در آن آرزوی هر ورزشکاری است، بازی میکنم. حضور در تیم ملی یکی از آرزوهای من بود که خدا را شکر به آن رسیدم.
فدراسیون صد درصد دنبال یک مربی خوب خارجی بود و در نهایت آقای پائز به ایران آمد. ایشان وعدههای زیادی داده و گفته بودند که المپیک برای ما رویا نیست اما شما دیدید که حتی بردن هم برایمان رویا شده بود چه برسد به المپیک. ایشان نباید قبول میکردند که برای این مدت کوتاه بیایند و سرمربی تیم ملی شوند. پائز هیچ شناختی از بازیکنان نداشت و این حرفی است که تمام جامعه والیبال ایران میزند. کاری به رزومه ایشان ندارم ولی مهمترین دلیل عدم موفقیت تیم ملی شناخت نداشتن ایشان از بازیکنان بود.
ما در کادر فنی تیم ملی آقای علیزاده از شهرداری ارومیه، آقای مشجری از نیان الکترونیک و در نهایت آقای اکبری را از پیکان داشتیم. بازیکنان حاضر در تیم ملی نیز اکثراً از لیگ برتر بودند. میخواهم بگویم که کادر فنی از بازیکنان شناخت داشت اما آقای پائز اصلاً با مربیان تیم ملی مشورت نمیکردند. پائز فقط با کمک خود یعنی آقای لئوناردو آن هم به زبان پرتغالی صحبت میکرد؛ در صورتی که شما وقتی میخواهید مشورتی از کادر فنی بگیرید حداقل باید با زبانی صحبت کنید که بقیه هم بفهمند تا شاید بتوانند کمک کنند. حتی در برخی مواقع کمکهایی که به ایشان میدادند نادیده میگرفت و اصلاً کادر فنی ایرانی را قبول نداشت.
شاید پس ذهن ایشان تفکراتی بود که به واسطه آن نمیخواستند همکاری کنند و پیشنهادات را بپذیرند که در نهایت دود این موضوع نیز در چشم خودشان رفت. در رزومه ایشان هست و همه میدانند که این اولین بار بود که آقای پائز در لیگ ملتها حضور داشت. به نظر من خود ایشان هم از نظر عدم تجربه و جوی که تجربه میکردند تحت فشار بودند. به نظر من پائز تجربه لازم برای مربیگری تیمی که میخواهد هشت، نه بازی را ببرد و به المپیک صعود کند را نداشت.
نظر کادر فنی و مربیان بود که من در دو هفته اول بازی نکنم و هیچکس نمیتواند به این موضوع اعتراض کند. در کل دست آقای پائز درد نکند ایشان من را تشنه بازی کردند. من هشت بازی روی نیمکت بودم. هفته اول که به برزیل رفته بودیم در چهار مسابقه یک پوئن هم به من بازی نداد. هفته دوم بنا بر تفاقاتی که به وجود آمد و میخواستند به برخی بازیکنان بازی دهند مقابل برزیل من را به میدان فرستادند. نظر ایشان این بود که من بازی نکنم و هم من همینجا از آقای پائز تشکر میکنم. ایشان بلایی سر من آوردند که به قدری تشنه والیبالم کردند که نتیجهاش را دیدید.
