به گزارش “ورزش سه”، خولیو ولاسکو، مربی افسانهای والیبال، پس از کسب طلای المپیک با تیم ملی والیبال زنان ایتالیا، یکی از بزرگترین و پرافتخارترین مربیان تاریخ ورزش شناخته میشود. او که تاریخچهای درخشان از موفقیتهای باشگاهی و ملی، هم در ایتالیا و هم در سایر کشورها دارد، همواره به روش خاص خودش، «روش ولاسکو»، کار کرده است. قهرمانی ایتالیا در این المپیک، که یکی از هیجانانگیزترین قهرمانیهای تاریخ ورزش ایتالیا محسوب میشود، آخرین هدف بزرگی بود که او در دوران مربیگریاش به آن دست یافت.
در مصاحبهای پس از این پیروزی، از ولاسکو پرسیدند که آیا این قهرمانی برای او نوعی انتقام از شکست در فینال المپیک 1996 آتلانتا است. او در پاسخ گفت: «نه. من شبیه باجو نیستم که بگوید آرامش ندارد، چون پنالتی را از دست داد. اینها اتفاقاتی هستند که در ورزش رخ میدهند. تیم ما در آتلانتا فوقالعاده بود، اما در یک مسابقه با دو توپ شکست خورد. من این واقعیت را پذیرفتم، چون جزئی از ورزش است. هیچگاه وسواس طلای از دست رفته نداشتهام، بلکه همیشه به موفقیتهایی که داشتهام بیشتر از آنچه نداشتهام، افتخار کردهام. با آن تیم ملی در آتلانتا پیروزیهای زیادی کسب کردیم و برای من آن مدال گمشده هرگز ارزش بیشتری نداشت.»
ولاسکو همچنین در مورد احساس خود قبل از اهدای جوایز به بازیکنانش گفت: «از آنها تشکر کردم. آنها فوقالعاده بودند، اما نه فقط به این دلیل که برنده شدند. حتی اگر شکست میخوردند، باز هم از تلاش بیوقفه آنها قدردانی میکردم. آنها واقعاً همه چیز را در این رقابتها به نمایش گذاشتند.»
