پرونده الکترونیک سلامت؛ وعده‌ای که همچنان روی زمین مانده است

پرونده الکترونیک سلامت (EHR) یکی از طرح‌های مهم و ضروری در نظام سلامت کشور است که هدف آن فراهم کردن دسترسی سریع و راحت به سوابق بهداشتی و درمانی افراد از طریق سیستم‌های الکترونیکی است. این سیستم می‌تواند به بهبود مدیریت بیماری‌ها، کاهش هزینه‌های درمانی، و ارتقای کیفیت خدمات بهداشتی کمک کند. با این حال، باوجود تأکیدات مختلف، تاکنون این طرح در کشور به مرحله اجرایی نرسیده و در حد وعده و شعار باقی مانده است.

چالش‌های ساختاری و اجرایی پرونده الکترونیک سلامت

یکی از مشکلات عمده در مسیر پیاده‌سازی پرونده الکترونیک سلامت، پیچیدگی این پروژه و نیاز به هماهنگی در سطح ملی است. علی جعفریان، مشاور عالی وزیر بهداشت، تأکید کرد که تلاش‌هایی برای اجرای این طرح انجام شده اما به دلیل ناهماهنگی‌ها، سیستم معرفی‌شده از استانداردهای جهانی فاصله زیادی دارد. سمیه عابدیان، معاون سابق مرکز آمار و فناوری اطلاعات وزارت بهداشت، از مشکلات ساختاری و زیرساختی به‌عنوان دیگر موانع این پروژه یاد کرد و گفت که از سال ۱۳۸۵ تاکنون، بسیاری از مشکلات زیرساختی و نیروی انسانی در این حوزه حل نشده است.

نگاهی به قوانین و مصوبات قانونی

از سوی دیگر، مجموعه‌ای از قوانین و مصوبات در طول سال‌های گذشته بر ضرورت اجرای پرونده الکترونیک سلامت تأکید کرده‌اند. این قوانین، از جمله قانون اساسی و سیاست‌های کلی سلامت، همگی بر لزوم راه‌اندازی چنین سیستم‌هایی تأکید داشته‌اند، اما در عمل هیچ‌گاه این پروژه به طور کامل پیاده‌سازی نشده است.

بودجه و منابع مالی؛ مانعی دیگر در راه اجرای پرونده الکترونیک سلامت

کمبود منابع مالی یکی دیگر از دلایل عدم اجرای پرونده الکترونیک سلامت است.

راهکارهایی برای آینده

برای حل مشکلات موجود، منصور فاتحی، دبیر کارگروه سلامت الکترونیک فرهنگستان علوم پزشکی، پیشنهاد داد که به جای تجمیع داده‌ها در یک نقطه، باید بر روی بسترهای تعاملی برای اشتراک داده‌های سلامت تمرکز شود. به گفته وی، داده‌ها باید در مراکز مختلف بهداشتی و درمانی ثبت و در صورت نیاز، دسترسی به آن‌ها برای پزشکان و متخصصان ممکن باشد. همچنین، باید نگرش‌های نادرست در نظام سلامت که دولت را مالک داده‌های سلامت می‌داند، تغییر کرده و سیستم‌هایی ایجاد شود که داده‌های سلامت در اختیار فرد باشد و دولت تنها مسئول نگهداری و مدیریت آن‌ها باشد.

نتیجه‌گیری

در نهایت، پرونده الکترونیک سلامت یک نیاز اساسی و غیرقابل انکار در نظام بهداشتی کشور است. اما برای تحقق آن، نیاز به اصلاحات بنیادی در سیاست‌گذاری‌ها، تخصیص بودجه، و ایجاد زیرساخت‌های مناسب وجود دارد. به نظر می‌رسد، توجه به تعامل‌پذیری داده‌ها و تغییر نگرش‌ها نسبت به مالکیت این داده‌ها می‌تواند گامی مهم در تحقق این وعده باشد.

منبع خبر